Σε αυτό τον δρόμο που διάλεξαμε να παίξουμε ήμασταν μαζί...και μαζί θέλω να το τελειώσουμε.Ο τοίχος που σπάμε τα μούτρα μας κάθε φορά που πάμε να προχωρήσουμε μπροστά δεν μετακινείτε, δεν σπάει. Όσο και αν το θέλω, όσο και αν το λαχταρώ, έχεις δίκιο. Δεν πρέπει να παρασυρόμαστε απο αισθήματα, που κάποια στιγμή σβήνουν και τότε θα πρέπει να έρθουμε αντιμέτωποι με την λογική. Μια λογική που εγώ τουλάχιστον δεν καταλαβαίνω, μια λογική που δύο άνθρωποι που αγαπιούνται δεν μπορούν να είναι μαζί.
Ας είναι όμως...έτσι πρέπει να γίνει και έτσι θα γίνει. Μην έχεις παράπονα απο μένα, το σωστό είναι εφόσον δεν με θες να με αφήσεις να φύγω, όχι να θέλεις να τριγυρίζω γύρω σου την στιγμή που δεν θες να προχωρήσουμε. Να είμαστε μαζί στο αντίο όπως μαζί περάσαμε τόσες ευχάριστες στιγμές αλλά και τόσες στεναχώριες. Σβήσε με όπως σε έσβησα και εγώ. Ξέχασε με όπως θα προσπαθήσω να κάνω και εγώ. Τουλάχιστον, να σε χάσω με τους δικούς μου όρους...γιατί τόσο καιρό το παιχνίδι το καθόριζες εσύ.
1 σχόλιο:
σβήσιμο !
μάλιστα , στα windows κάνουμε delete στην καρδία ρε γαμώτο πιο κουμπί πατάμε ? το ψάχνω αλλά ακόμα να το βρώ..
πέρασες καλά το πσουκου ? γέλασες , ξεχάστηκες με άλλα πράματα ? κάπως έτσι την βγάζω εγώ...αλλά όταν έρχεται η ώρα του ύπνου..τότε δυσκολεύει η κατάσταση και ιδού τα αποτελέσματα..
Δημοσίευση σχολίου