Θα θελα να είχε απομείνει κάτι δικό σου. Μια φωτογραφία, ένα κείμενο, μια λέξη. Να το κοίταζα να μου θύμιζε το παρελθόν. Τώρα δεν έχω τίποτα να το κοιτάω και να σε θυμίζει...μόνο σκέψεις που με τον χρόνο σβήνουν...
Ένα παλιό blog που έχεις σταματήσει να ενημερώνεις...που είναι εκεί να μου θυμίζει τι έλεγες στους άλλους όχι σε μένα...άρα μίλαγες μέσα από εκεί για μένα ή ήταν σκέψεις δικές σου για άλλους...μπορεί να μην μάθω ποτέ....
Ξέρω ότι κάποια στιγμή θα σε ξανά κοιτάξω...θα δω μέσα απο τα μάτια σου οτι δεν έσβησε τίποτα, ότι όλα θα είναι όπως την πρώτη μέρα...που ξύπνησες μέσα μου ότι δεν είχα νοιώσει ποτέ....
Σε αυτή την ζωή τα πάντα σε μαθαίνουν και κάτι...εσύ με έμαθες τι είναι έρωτας, ανάμνηση, σκέψη, δάκρυ, λησμονιά...
Ελπίζω να σαι καλα....
