σκύβω και βλέπω την καρδιά
απόυ ναι ραησμένη
και της ζητώ συγχώρεση
μονάχη της που μένει
δεν την μπορώ την μοναξιά
τον πόνο δεν αντέχω
μα θέλω μόνος να πονώ
στο νου μου σαν σε φέρνω
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
...you'll never get out of it alive!
Σκέφτομαι την ζωή σαν ένα αναμμένο κερί..που κάθε της στιγμή είναι και ένα σημάδι στο πάτωμα καθώς στάζει..Σκέψεις, συναισθήματα, τρόποι να αντιμετωπίσεις τον λεκέ. Κανείς δεν γλιτώνει απο την φλόγα, που αργά αργά σιγοκαίει το κερί. Κάποια στιγμή το φυτίλη θα τελειώσει...αλλα δεν έχει σημασία..σημασία έχει να χαίρεσαι τους λεκέδες στο πάτωμα..να ζεις.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου