tag:blogger.com,1999:blog-68772018949433971642011-07-08T14:43:44.212+03:00...you'll never get out of it alive!hipponoreply@blogger.comBlogger301100tag:blogger.com,1999:blog-6877201894943397164.post-49344540610716360132010-03-26T16:52:00.002+02:002010-03-26T16:56:49.444+02:00<div align="justify">Θα θελα να είχε απομείνει κάτι δικό σου. Μια φωτογραφία, ένα κείμενο, μια λέξη. Να το κοίταζα να μου θύμιζε το παρελθόν. Τώρα δεν έχω τίποτα να το κοιτάω και να σε θυμίζει...μόνο σκέψεις που με τον χρόνο σβήνουν...</div><div align="justify"> </div><div align="justify">Ένα παλιό blog που έχεις σταματήσει να ενημερώνεις...που είναι εκεί να μου θυμίζει τι έλεγες στους άλλους όχι σε μένα...άρα μίλαγες μέσα από εκεί για μένα ή ήταν σκέψεις δικές σου για άλλους...μπορεί να μην μάθω ποτέ....</div><div align="justify"> </div><div align="justify">Ξέρω ότι κάποια στιγμή θα σε ξανά κοιτάξω...θα δω μέσα απο τα μάτια σου οτι δεν έσβησε τίποτα, ότι όλα θα είναι όπως την πρώτη μέρα...που ξύπνησες μέσα μου ότι δεν είχα νοιώσει ποτέ....</div><div align="justify"> </div><div align="justify">Σε αυτή την ζωή τα πάντα σε μαθαίνουν και κάτι...εσύ με έμαθες τι είναι έρωτας, ανάμνηση, σκέψη, δάκρυ, λησμονιά...</div><div align="justify"> </div><div align="justify">Ελπίζω να σαι καλα....</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6877201894943397164-4934454061071636013?l=190477.blogspot.com' alt='' /></div>hipponoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6877201894943397164.post-61203794160011366292009-11-17T11:47:00.004+02:002009-11-17T11:57:23.736+02:00<div align="justify"><em>σκύβω και βλέπω την καρδιά</em></div><div align="justify"><em>απόυ ναι ραησμένη</em></div><div align="justify"><em>και της ζητώ συγχώρεση</em></div><div align="justify"><em>μονάχη της που μένει</em></div><br /><em>δεν την μπορώ την μοναξιά<br />τον πόνο δεν αντέχω<br />μα θέλω μόνος να πονώ<br />στο νου μου σαν σε φέρνω</em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6877201894943397164-6120379416001136629?l=190477.blogspot.com' alt='' /></div>hipponoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6877201894943397164.post-25315327901290896812009-09-10T13:41:00.003+03:002009-09-10T14:04:47.171+03:00<div align="justify">Ξαφνικά σήμερα θυμήθηκα ότι έχω αυτό το μέρος να σκέφτομαι...Κάτι που έιχα ξεχάσει (κακώς) γιατί έχασα πολλά επεισόδια και δεν ξέρω πως να τα καλύψω. Πολλά έγιναν, όλα τόσο γρήγορα και ακόμα ψάχνω να βρω μέσα μου τι θέλω, πως το θέλω και δεν έχω καταήξει. Ποτέ δεν είναι αργά να ΄κάνεις πίσω και να αλλάξεις πράγματα αλλό ορισμένες φορές είναι τόσο δύσκολο και τόσο επίπονο που διστάζεις...</div><div align="justify"></div><div align="justify">Μια μέρα ξύπνησα και είχα δίπλα μου πράγματα και καταστάσεις που πριν λίγο καιρό είχα παρακαλέσει. Και πάλι όμως δεν ξέρω...τα θέλω...και τώρα γυρνάει πίσω ο χρόνος?...Θέλω να γυρίσω πίσω?....ουτε και εγώ δεν ξέρω τι ζητάω.</div><div align="justify"></div><div align="justify">Παίρνω ανάσα και προχωράω...και ότι βγει....</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6877201894943397164-2531532790129089681?l=190477.blogspot.com' alt='' /></div>hipponoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6877201894943397164.post-39501881052631024322008-05-15T11:22:00.002+03:002008-05-15T11:25:45.141+03:00<div align="justify">Με κοιτάς αλλά δεν βλέπεις εμένα. Μου χαμογελάς αλλά νιώθω οτι είναι κενό το χαμόγελό σου. Ψάχνω να σε βρω και πάντα επιλέγω τον λάθος δρόμο. Εσύ κάτι λες αλλά εγω δεν το νιώθω. Κάνεις πράξεις αλλα και αυτές μου φαίνονται ψευτικες. Δεν σε πιστεύω αλλα δεν μου δίνεις αφορμες. Για όλα φταίει αυτό το άδεια βλέμμα σου...αγάπα με λίγο παραπάνω με τον δικό μου τρόπο..γιατί ο δικός σου μου φαίνεται ψεύτικος...είναι μακρυς ο δρόμος και σε χρειάζομαι...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6877201894943397164-3950188105263102432?l=190477.blogspot.com' alt='' /></div>hipponoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6877201894943397164.post-56089856514244902282008-05-06T17:40:00.003+03:002008-05-06T17:46:39.642+03:00<div align="justify">Θέλω να σου ζητήσω συγνώμη...για ολα αυτα που σου έκανα..για ολα αυτα που περασες εξαιτιας μου...Για το κλαμα σου, την απογνωση σου οταν με εβλεπες και εφευγα μακρυα...δεν τα αξιζα τα δακρυα σου ουτε την αγαπη σου...Συγνωμη γιατι σε αφησα οταν εσυ με χρειαζοσουνα...γιατι σε αφησα στο πουθενα μονη σου και απροστατευτη...Γιατι δεν σε σταματησα οταν με κοιταζες λυπημενη με την βαλιτσα στο χερι και με παρακαλουσαν τα ματια σου να σου χαμογελασω...Συγνωμη γιατι οταν και παλι με συγχωρησες εγω δεν εκανα τιποτα...Με πνιγει το δικιο σου και με κανει και δακρυζω...γιατι εγω ειμαι ο κακος και εσυ αυτη που μου τα εδωσα ολα και εγω σε εδιωξα...Αν καποτε με συγχωρεσεις μην μου το πεις...ασε με να ποναω για σενα που σε αγαπησα αλλα δεν σε κρατησα γιατι δεν ηξερα τι παει να πει αληθινη αγαπη...Αξιζεις τα καλυτερα και ευχομαι να εισαι ευτυχισμενη...για να μπορω να κοιμαμαι ησυχος...γιατι οσο και αν σε πονεσα σε αγαπαω...εστω και μετα απο ολα αυτα δεν μπορεις να το πιστεψεις...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6877201894943397164-5608985651424490228?l=190477.blogspot.com' alt='' /></div>hipponoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6877201894943397164.post-44349883448223125952008-04-22T11:54:00.005+03:002008-04-22T12:01:48.867+03:00<div align="justify">Σάπιο καράβι στον γιαλό μοιάζω στην μοναξιά μου</div><div align="justify">κι είναι στα αμπάρια μου νεκρά όλα τα όνειρά μου</div><div align="justify"> </div><div align="justify"></br></div><div align="justify"></div><div align="justify">Μοιάζω καράβι που είχενε χίλια ταξίδια κάνει</div><div align="justify">και εδά δεμένο με σχοινιά σαπίζω στο λιμάνι</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6877201894943397164-4434988344822312595?l=190477.blogspot.com' alt='' /></div>hipponoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6877201894943397164.post-78145884970015632262007-12-17T16:35:00.000+02:002007-12-17T16:40:43.673+02:00<div align="justify">Τελικά ισχύει οτι η ζωή ειναι γεμάτη εκπλήξεις...Εκεί που δεν το περιμένεις κάτι συμβαίνει και αλλάζουν τα πάντα: διάθεση, συνήθειες, παρέες, συναισθήματα. Τελικά αρκεί μια και μόνο στιγμή να αλλάξουν όλα. Είναι αυτές οι στιγμές στην ζωή που σε κάνουν ευτυχισμένο. Δεν ξέρω αν ειμαι τυχερός ή οχι, αν το αξίζω ή οχι, αλλά δεν μπορώ να έχω και παράπονο. Προσπάθησα αρκετά να βρω το διαφορετικό που θα με κάνει να ξεχάσω άρρωστες καταστάσεις και δεν τα κατάφερνα. Όλα γίνονται τόσο γρήγορα και τόσο ξαφνικά που σε κάνουν να απορεις αν είναι αληθινά. </div><div align="justify"> </div><div align="justify">Μην το βάζετε κάτω ποτέ. Πάντα κάτι θα υπάρχει που θα σε κάνει χαρούμενο όταν δεν το περιμένεις. Υπομονή χρειάζεται και θέληση για ζωή. Όλα τα άλλα θα έρθουν μόνα τους.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6877201894943397164-7814588497001563226?l=190477.blogspot.com' alt='' /></div>hipponoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6877201894943397164.post-40249086474736329942007-12-04T23:11:00.000+02:002007-12-04T23:31:17.587+02:00<div align="justify">-Μου έλειψες...δεν είσαι πια εδώ να με κανεις να γελάω</div><div align="justify">- ...</div><div align="justify">-Δεν προσέχω πια τον εαυτό μου...δεν εχει σημασία τίποτα πια</div><div align="justify">-...</div><div align="justify">-Ο κόσμος γύρω μου έγινε όπως παλιά...μουντός...</div><div align="justify">-...</div><div align="justify">-Αρχίζω σιγά σιγά να σε ξεχνάω...και αυτό με σκοτώνει πιο πολύ</div><div align="justify">-...</div><div align="justify">-Γιατί ήσουν ψεύτικιά...πως μπορείς να ζεις χωρίς συναίσθημα;</div><div align="justify">-Με κάνεις να δακρύζω...δεν ξέρω γιατί</div><div align="justify">-Το κακό ειναι οτι δεν το έκανες μόνο σε μένα..δεν μπορώ να το πιστέψω οτι με κοροίδεψες τόσο</div><div align="justify">-Μην μιλας έτσι...</div><div align="justify">-Δεν θέλω να σε ξαναδώ ποτέ...αλλά αυτο δεν σημαίνει οτι δεν σε αγαπάω...</div><div align="justify">-...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6877201894943397164-4024908647473632994?l=190477.blogspot.com' alt='' /></div>hipponoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6877201894943397164.post-74692169743903329432007-12-02T01:54:00.000+02:002007-12-02T02:10:07.473+02:00<div align="justify">Η αντισυμβατικότητα του καθένα με τα πράγματα δηλώνει την δύναμη του χαρακτήρα του. Ο μύθος και η απομυθοποίηση του "καλού" παιδιού περνάνε στα χέρια της καθημερινής επικοινωνίας με τον εαυτό μας. Η κάθε πράξη μας δηλώνει το πόσο "καλοί" ή "κακοί" είμαστε στα μάτια των άλλων. Αναθεμάτισε την στιγμή που θα υποταχθείς στα πρέπει των άλλων και φώναξε παρών στην ουσία. Στην ουσία που θεωρείς εσύ σημαντική για σένα, στον αγώνα που κάνεις ο λεκές στο πάτωμα απο το κερί σου να είναι ικανοποιητικός στα μάτια σου.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6877201894943397164-7469216974390332943?l=190477.blogspot.com' alt='' /></div>hipponoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6877201894943397164.post-17685214667314482902007-11-26T19:03:00.000+02:002007-12-02T02:10:29.885+02:00<div align="justify">Πολλές φορές αναζητάμε πράγματα που θα κάνουν την ζωή μας καλύτερη...Προσδοκούμε την στιγμή που θα έρθει και θα πούμε τώρα είμαι ευτιχισμένος...Μια διαρκής αναζήτηση του καλύτερου αύριο...Αυτή η αναζήτηση λένε όλοι οτι είναι και η πραγματική ευτυχία...Το καλύτερο έρχεται εκεί που δεν το περιμένεις και θα σε κάνει να χαμογελάσεις ξανά. Τι γίνετε όμως όταν τα περιθώρια στενεύουν?Όταν νιώθεις οτι δεν μπορείς να περιμένεις άλλο, να αναζητάς κάτι που θα σε κάνει πραγματικά χαρούμενο και θα σε βγάλει απο το αδιέξοδο?Όταν όλα και όλοι γύρω σου αλλάζουν, προχωράνε φυσιολογικά την ζωή τους και εσύ νιώθεις οτι μένεις πίσω μόνος...και βλεπεις οτι σε λίγο καιρό θα απομείνεις μόνος να αναζητάς ενώ οι γύρω σου δείχνουν να το έχουν βρει?...Αλήθεια ποιος είναι απόλυτα ευτυχισμένος??</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6877201894943397164-1768521466731448290?l=190477.blogspot.com' alt='' /></div>hipponoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6877201894943397164.post-85410575545481350552007-11-16T23:19:00.000+02:002007-12-02T02:10:47.331+02:00<div align="justify">Πόσο ποιότικος μπορεί να θεωρηθεί ο χρόνος που περνάς με τον εαυτό σου?...Παρέα με τις σκέψεις, τις αναμνήσεις και τις φοβίες που γεννά η μοναξιά?Ανακαλύπτεις καινούργια πράγματα για σένα ή γίνεσαι ακόμα χειρότερα όταν πραγματικά βλέπεις ποιός είσαι?Δεν είναι καλύτερο να "σπαταλάς" τον χρόνο σου με σένα απ ' οτι με ανθρώπους που δεν αξίζουν να σπαταλήσεις οτιδήποτε. Είσαι πιο χαρούμενος όταν είσαι μόνος σου ή όταν συναναστρέφεσαι με ψέματα?..Και αν ανακαλύψεις τον εαυτό σου, τρομάξεις μπορείς να κρυφτείς?Δεν είσαι καλύτερα αν τουλάχιστον προσπαθείς να βρεις αυτό που είχες χάσει τόσο καιρό βουτηγμένος στα ψέματα και στην κοροιδια?...Πιο ήρεμος και με την συνείδησή σου καθαρή οτι τουλάχιστον αντιμετωπίζεις τον εαυτό σου και οτι προσπαθείς να γίνεις καλύτερος μακριά απο τα ψέματα, την υποκρισία και τις χρωματιστές μάσκες?Η απελευθέρωση απο τον λαβύρινθο του μυαλού σου είναι μια δύσκολη διαδικασία που όμως αξίζει να την περάσεις..γιατί έτσι μαθαίνεις...εσένα, τον κόσμο, ξεχωρίζεις το αληθινό απο το ψεύτικο...και το αληθινό είναι εκεί έξω και σε περιμένει...σου χαμογελά όταν εσύ δεν το περιμένεις...σου απλώνει το χέρι και σου λέει κράτα με..μαζί θα γίνουμε χαρούμενοι...</div><br />la la la la life is wonderful.....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6877201894943397164-8541057554548135055?l=190477.blogspot.com' alt='' /></div>hipponoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6877201894943397164.post-74011384141257166852007-11-13T18:49:00.000+02:002007-12-02T02:11:16.069+02:00<div align="justify">Η καρδιά αισθάνεται γεννά συναισθήματα αλλά ξεχνά. Ξεχνά τις λέξεις, που ήρθαν απο τις υποσχέσεις που με την σειρά τους προήλθαν απο τα συναισθήματα που ξύπνησε η καρδιά.</div><div align="justify">Η μνήμη καταγράφει, το μυαλό αξιολογεί...Η μνήμη δεν σβήνει ούτε τις λέξεις ούτε τις υποσχέσεις αλλά καταφέρνει και σβήνει τα συναισθήματα. Γιατί δεν εξηγείται αλλιώς οι άνθρωποι να αλλάζουν απο την μια στιγμή στην άλλη, να αδιαφορούν, να κάνουν οτι δεν θυμούνται ή οτι δεν καταλαβαίνουν, να ρίχνουν τις ευθύνες σε άλλες δυνάμεις έξω απο τον πραγματικό κόσμο. Κανείς δεν ξεχνά πραγματικά τις λέξεις, επιλέγει να λέει οτι δεν τις θυμάται. Όταν ξέρει οτι θα πληγώσει κάπου πρέπει να ρίξει τις ευθύνες και επιλέγει να μην είναι ο εαυτός του αυτός.</div><div align="justify"></div><div align="justify">Ποιός είναι ο προδότης;</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6877201894943397164-7401138414125716685?l=190477.blogspot.com' alt='' /></div>hipponoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6877201894943397164.post-78674719632921650882007-11-11T12:35:00.000+02:002007-12-02T02:11:34.449+02:00<div align="justify">Τι είναι η απογοήτευση;...Ορίζεται σαν απογοητεύομαι απο τους άλλους ή απογοητεύομαι απο τον ίδιο μου τον εαυτό; Εμείς επιτρέπουμε να μας απογοητεύσουν οι άνθρωποι όταν έχουμε υψηλές απαιτήσεις απο αυτούς; Γιατί πρέπει ο κάθε άνθρωπος να αντιδρά σύμφωνα με αυτό που έχουμε εμείς στο μυαλό μας ως σωστή αντίδραση; Γιατί ενω προσπαθούμε για κάτι πρέπει οπωσδήποτε να έχει το αποτέλεσμα που εμείς θέλουμε;..Και όταν απογοητευτούμε απο τους άλλους ή απο τον ίδιο μας τον εαυτό τι κάνουμε; Αναδιοργανώνουμε τις δυνάμεις μας και ξανα προσπαθούμε ή κοιτάμε την επόμενη φορά να είμαστε πιο προσεχτικοί με τους ανθρώπους και τους στόχους που θέτουμε στον εαυό μας;</div><div align="justify"></div><div align="justify">Δεν υπάρχει σωστός ή λάθος τρόπος, ούτε σωστή ή λάθος αντίδραση. Αυτή είναι η ζωή, έτσι αποκτάς εμπειρία. Τουλάχιστον ζω πραγματικά και δεν κρύβομαι απο κανένα και απο πουθενά. Είμαι εδώ να χαρώ, να κλάψω, να περάσω ευτυχισμένες στιγμές ή να φάω τα μούτρα μου!..Αλλά ζω..και αυτό μετράει...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6877201894943397164-7867471963292165088?l=190477.blogspot.com' alt='' /></div>hipponoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6877201894943397164.post-90268077095477241652007-11-09T12:06:00.000+02:002007-12-02T02:11:50.725+02:00<div align="justify">Είσαι ο μόνος άνθρωπος ...<br /><br />που ερωτεύτηκα αληθινά αλλά και ο μόνος άνθρωπος που με έμαθε να σε μισώ.<br />που με έκανε να γελάσω πραγματικά αλλά και μόνο εσύ με έκανες να κλάψω τόσο πολύ<br />που με έκανες χαρούμενο όταν υπήρχες στην ζωή μου αλλά και που με έκανες να πονάω συνέχεια<br />που όταν σε γνώρισα ήμουνα ευτυχισμένος πραγματικά αλλά που τώρα εύχομαι να μην σε είχα γνωρίσει ποτέ<br />που μου μιλούσες κάθε μέρα και τώρα δεν θα ξαναμιλήσουμε ποτε<br />που έλεγες πως με αγαπούσες αλλά ήθελες να μου κάνεις κακό<br />που είμαι ο άνθρωπός σου αλλά και παντοτινός εχθρός<br />που θέλω να σου μιλήσω τόσο πολύ αλλά και που εύχομαι να μην ξανακούσω ποτέ νέα σου<br />που νόμιζα οτι σε ήξερα αλλά δεν σε ξέρω καθόλου<br />που νόμιζα οτι είσαι αληθινή αλλά εσύ ζεις στο ψέμα<br />που σε σκέφτομαι συνέχεια αλλά θέλω να σε ξεχάσω για πάντα<br />που σε αγαπάω αλλά δεν θα σε αγαπούσα αν σε ήξερα καλύτερα<br />που στεναχωρίεμαι που χάθηκες αλλά που χαίρομαι που δεν θα σε ξαναδώ</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6877201894943397164-9026807709547724165?l=190477.blogspot.com' alt='' /></div>hipponoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6877201894943397164.post-33186757434851885722007-11-08T10:56:00.000+02:002007-12-02T02:12:16.141+02:00<div align="justify">Μετωπική σύγκρουση στον τοίχο με ταχύτητα πολλών χιλιομέτρων... Το χειρότερο που μπορούσε να συμβεί...Μέχρι και κακό θέλησε να κάνει ο ένας στον άλλον....ευτυχώς τελευταία στιγμή...το αποτρέψαμε....Φταίω και εγώ..οτι είχα να πω το είπα με ασχημο τρόπο..τιποτα δεν ήταν όμως ψέμα. Τα πιστεύω όλα, απλά τα είπα με εντελώς λάθος τρόπο..και ο τρόπος μου αύτος την οδήγησε στο σημείο να θέλει να μου κάνει κακό. Εκεί ήταν και ο τοίχος. </div><div align="justify">Αν θέλεις ανθρώπους κοντά σου να σου λένε οτι όλα τα κάνεις καλά, οτι δεν κάνεις ποτέ λάθος, να σε θαυμάζουν για την ομορφιά σου και να σε κολακεύουν, να τους χαιρεσαι! Αναρωτήσου όμως αν θέλουν πραγματικά το καλό σου. Εγώ προσπάθησα με κάθε δυνατό τρόπο να σε κάνω να δεις οτι έχεις πάρει λάθος δρόμο. Να σε ξεμπλέξω απο αυτο το πράγμα που σου καταστρέφει την ζωή. Απέτυχα αλλά αυτος ήταν ο μόνος μου σκοπός. Δεν τον καταλάβαινες γιατί δεν καταλαβαίνεις ουτε το πρόβλημα σου. Δεν έχει σημασία τωρα...τα παρατάω...πριν μου κάνω κακό, πριν μου κάνεις και άλλο κακό...εγκαταλείπω.</div><div align="justify"></div><div align="justify">Το νεο κεφάλαιο έχει να κάνει με την κοπέλα που πλήγωσα αφάνταστα για να μπλέξω στην πιο άρρωστη κατάσταση της ζωής μου. Αυτός ο άνθρωπος, έχει τέτοιο μεγαλείο ψυχής, που είναι απίστευτο. Και της έχω κάνει τα χειρότερα...αλλά όποτε γυρίσω το κεφάλι μου και ζητήσω βοήθεια είναι εκεί..να με παρηγορήσει, να με αγκαλιάσει....είναι ο άνθρωπός μου και πάντα θα ναι...Γιατί τέτοια καρδιά δεν υπάρχει πουθενά....εγω θα είμαι εκεί να την προστατεύω πάντα...απο μακρυά..και ας της έχω κάνει τόσα....μακάρι να μπορούσα να την ερωτευτώ να γίνει το στήριγμά μου για πάντα.... </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6877201894943397164-3318675743485188572?l=190477.blogspot.com' alt='' /></div>hipponoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6877201894943397164.post-26599256915078375762007-11-05T20:43:00.001+02:002007-12-02T02:12:32.057+02:00<div align="justify">Καταλαβαίνεις οτι ένας ανθρωπος είναι σημαντικός στην ζωή σου όταν μια του λέξη σου αλλάζει την διάθεση. Να σε κάνει χαρούμενο με ένα γλυκό λόγο, να σε στεναχωρήσει με μια ασχημη κουβέντα. Καταλαβαίνεις οτι και εσυ είσαι σημαντικος γι αυτόν όταν συμβαίνει το ίδιο. Τα αισθήματα αμοιβαία. Γιατί αυτό πρέπει να χαθεί για λόγους που κανείς δεν είναι σιγουρος οτι μπορεί να χωρίσουν δυο ανθρώπους...και πως γίνεται να χάσεις έναν τέτοιο άνθρωπο απο την ζωή σου, να τον σβήσεις, όταν ξέρεις τι νιώθει για σένα αλλά δεν μπορεί να κανει το παραπάνω βήμα. Γιατί πρέπει να είναι τόσο πολύπλοκα?Γιατί όταν δυο άνθρωποι ερωτεύονται δεν μπορούν να το ζήσουν αυτό και ας φάνε τα μούτρα τους στο τέλος αλλά θα πρέπει να θάψουν ότι νιώθουν πριν καν το ζήσουν;</div><div align="justify">Εγω εδώ είμαι ακόμα...ότι και να λέω, οτι και να κάνω πάλι μια σου λέξη θα με κάνει χαρούμενο, ένα ακόμα σου όχι θα με κάνει να δακρύζω...</div><div align="justify"></div><div align="justify">Τελικά, δεν είναι δύσκολο να δεις την ζωη με άλλο μάτι...αρκεί να σταματήσεις να κοιτάς προς την ίδια κατευθυνση συνέχεια. Θέλεις να γύρισεις το κεφάλι σου αλλού και να αλλάξεις κατεύθυνση;Αν όχι θα πρέπει να υποστείς τις συνέπειες της σύγκρουσης με τον τοίχο, που είναι εκεί και δεν μετακινείτε, δεν σπάει!</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6877201894943397164-2659925691507837576?l=190477.blogspot.com' alt='' /></div>hipponoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6877201894943397164.post-31224709286790714002007-11-04T17:56:00.000+02:002007-12-02T02:13:08.314+02:00<div align="justify">Σε αυτό τον δρόμο που διάλεξαμε να παίξουμε ήμασταν μαζί...και μαζί θέλω να το τελειώσουμε.Ο τοίχος που σπάμε τα μούτρα μας κάθε φορά που πάμε να προχωρήσουμε μπροστά δεν μετακινείτε, δεν σπάει. Όσο και αν το θέλω, όσο και αν το λαχταρώ, έχεις δίκιο. Δεν πρέπει να παρασυρόμαστε απο αισθήματα, που κάποια στιγμή σβήνουν και τότε θα πρέπει να έρθουμε αντιμέτωποι με την λογική. Μια λογική που εγώ τουλάχιστον δεν καταλαβαίνω, μια λογική που δύο άνθρωποι που αγαπιούνται δεν μπορούν να είναι μαζί.</div><div align="justify">Ας είναι όμως...έτσι πρέπει να γίνει και έτσι θα γίνει. Μην έχεις παράπονα απο μένα, το σωστό είναι εφόσον δεν με θες να με αφήσεις να φύγω, όχι να θέλεις να τριγυρίζω γύρω σου την στιγμή που δεν θες να προχωρήσουμε. Να είμαστε μαζί στο αντίο όπως μαζί περάσαμε τόσες ευχάριστες στιγμές αλλά και τόσες στεναχώριες. Σβήσε με όπως σε έσβησα και εγώ. Ξέχασε με όπως θα προσπαθήσω να κάνω και εγώ. Τουλάχιστον, να σε χάσω με τους δικούς μου όρους...γιατί τόσο καιρό το παιχνίδι το καθόριζες εσύ.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6877201894943397164-3122470928679071400?l=190477.blogspot.com' alt='' /></div>hipponoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6877201894943397164.post-60450057339195258192007-10-31T17:15:00.000+02:002007-12-02T02:13:21.836+02:00<div align="justify">Λογικά είμαστε τόσο διαφορετικοί...</div><div align="justify">Θέλουμε διαφορετικά πράγματα στην ζωή μας και σύμφωνα με την λογική αυτά εμποδίζουν να κάνεις το επόμενο βήμα. Όλα λογικά και ωραία...Εκτός αν δεν πιστεύεις στην λογική, αλλά σε κάτι ανώτερο που πήγαζει απο μέσα σου...Το συναίσθημα! Όταν δεν μπορείς να προδόσεις αυτό που νιώθεις γιατί το ένιωσες τώρα δεν αλλάζει. Με την λογική σου, νιώθω αλλά δεν είναι λογικό να πετύχει, γιατί η λογική πάντα επικρατεί ενω το συναίσθημα φθείρεται. Μπορεί να έχεις και δίκιο...αλλά εγω δεν το καταλαβαίνω...Σταμάτα να δίνεις ελπίδες λοιπόν και διώξε με. Εγώ δεν μπορώ να φύγω, γιατί πιστεύω σε αυτό που νιώθω, εσύ που θα έχεις την λογική να παρηγορεί το δικό σου συναίσθημα γιατί το συνεχίζεις;</div><div align="justify">Με αφήνεις να φύγω αλλά δεν με διώχνεις εσύ...Εγώ δεν θα φύγω ποτέ γιατι πάντα θα ελπίζω..σου ζητάω να με διώξεις γιατί αυτο είναι το λογικό και δεν το κανεις...Δεν οδηγούμαστε πουθενά και όσο περνάει ο καιρός, θα είναι ακόμα πιο δύσκολα θα δενόμαστε περισσότερο και άντε μετά να μας χωρίσει η λογική. Να δούμε λοιπον ποιός θα επικρατήσει..Λογική ή Συναίσθημα!</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6877201894943397164-6045005733919525819?l=190477.blogspot.com' alt='' /></div>hipponoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6877201894943397164.post-54070543982252109992007-10-29T12:07:00.000+02:002007-12-02T02:13:37.613+02:00<div align="justify">Dear,</div><div align="justify"></div><div align="justify">Επι της ουσίας δεν μου ζητάς τίποτα, γιατί απλά δεν ξέρεις τι να ζητήσεις. Θα πρέπει κάποια στιγμή να καταλάβεις ποιό είναι το πρόβλημα σου και να πάψεις να περιστρέφεσαι σύνεχεια γύρω απο αυτό. Που και που βάζεις στο παιχνίδι και εμένα, που αυτό τον καιρό θέλω κάποια που να μην έχει αληθινές απαιτήσεις απο την ζωή και αναλώνεται σε αδιέξοδες συζητήσεις, ανεξέλεκτα ψώνια, παιδικά ψέματα και "χρωματιστές μάσκες". Δεν σε χρειάζομαι.Όχι άλλο! Έχω όμορφα πράγματα να δώσω και πολύτιμα να πάρω.</div><div align="justify"></div><div align="justify">Το αντίο πλησιάζει. Αλλά ούτε σε αυτό θα είσαι εκεί να το καταλάβεις. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6877201894943397164-5407054398225210999?l=190477.blogspot.com' alt='' /></div>hipponoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6877201894943397164.post-91641498155874493542007-10-26T14:48:00.001+03:002007-12-02T02:13:52.517+02:00<div align="justify">Γιατί κάποιες στιγμές χάνουμε τον εαυτό μας; Ποιός είναι ο πραγματικός υπεύθυνος; Οι καταστάσεις, ο άλλος που σε έφερε σε αυτή την κατάσταση ή ο ίδιος σου ο εαυτός που δεν ξέρει να συγκρατεί τα αισθήματα του, δεν μπορεί να χωνέψει μια κατάσταση που δεν καταλαβαίνει;</div><div align="justify">Τώρα τελευταία, αρχίζω και χάνω την αυτοσυγράτηση μου και οδηγούμαι σε καταστάσεις που δεν βγάζουν πουθενά. Γιατί με τα νεύρα και την στεναχώρια, όταν δηλαδή δεν υπάρχει καθαρό μυαλό, ούτε σωστές αποφάσεις μπορείς να πάρεις και σίγουρα τις περισσότερες φορές αναλώνεσαι άδικα γιατί ο απέναντι σου σε αντιμετωπίζει σαν παρανοικό..και όχι άδικα.</div><div align="justify">Η δικαιολογία μου είναι οτι κάποια έντονα συναισθήματα, όταν δεν έχουν ανταπόκριση, σου θολώνουν το μυαλό, ψάχνεις να βρεις άλλους υπαίτιους, αφορμές ενώ δεν βλέπεις οτι ο μόνος που φταίει είσαι εσύ..που δεν μπορείς να βγεις ζωντανός απο μια άρρωστη κατάσταση.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6877201894943397164-9164149815587449354?l=190477.blogspot.com' alt='' /></div>hipponoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6877201894943397164.post-46174633331419736182007-10-24T21:35:00.000+03:002007-12-02T02:14:09.802+02:00<div align="justify">Μερικές φορές απορώ τι είναι καλύτερο. Να ξέρεις την αλήθεια ή να ζεις σε ένα κόσμο δικό σου που δεν γνωρίζεις; Γιατί πολλές φορές, τις φορές αυτές που συνήθως πονάνε, η αλήθεια δεν αντιμετωπίζετε. Να ξέρεις πως νιώθεις, πως νιώθει ο άλλος, αλλά ή πραγματικότητα να σε φυλακίζει..να ξέρεις οτι ποτέ όσο και αν προσπαθείς δεν θα αλλάξει κάτι. Γιατί μερικοί άνθρωποι δεν μπορούν να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους, γιατί πρέπει να τους πάρει κάποιος άλλος απο το χέρι και να τους δείξει αυτό που οι ίδιοι πιστεύουν οτι είναι καλό για αυτούς. </div><div align="justify">Άν είχα επιλογή, όχι αυτή την αλήθεια δεν θα ήθελα να την ξέρω. Θα θελα να ζω στην άγνοια μου για να μην μπορώ ποτέ να φυλακιστώ σε κάτι αληθινό αλλά μη πραγματοποιήσιμο. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6877201894943397164-4617463333141973618?l=190477.blogspot.com' alt='' /></div>hipponoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6877201894943397164.post-38813650286123318822007-10-23T12:18:00.000+03:002007-12-02T02:14:35.479+02:00<div align="justify">Ποίος καθορίζει τις αντοχές του κάθε ανθρώπου;..Οι καταστάσεις ή εξαρτάται απο την δύναμη που έχει ο καθένας μας μέσα του; Πόσα και για πόσο καιρό μπορείς να αντέξεις;...Όταν οι φίλοι σου σε συμβουλεύουν όταν νιώθεις οτι δεν μπορείς να αντέξεις άλλο απλά σου δίνουν κι άλλη δύναμη να αντέξεις παραπάνω;</div><div align="justify"></div><div align="justify">Μόνο εσύ ξέρεις τις αντοχές σου...όχι όμως συνειδητά...δεν ξέρεις που μπορείς να σταματήσεις απλά κάποια μέρα ξυπνάς και δεν έχεις ανάγκη να ταλαιπωρηθείς κι άλλο....</div><div align="justify"></div><div align="justify">Για μένα αυτή η μέρα δεν έχει έρθει ακόμα...ελπίζω να έρθει σύντομα...την περιμένω με ανυπομονησία και κάθε μέρα πριν κλείσω τα μάτια μου να κοιμηθώ ελπίζω να ξυπνήσω και να μην έχω άλλο αντοχή να παλέψω και να αρχίσω απο την αρχή να παιδεύομαι για κάτι άλλο!!!</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6877201894943397164-3881365028612331882?l=190477.blogspot.com' alt='' /></div>hipponoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6877201894943397164.post-55433740447194758402007-10-21T17:25:00.000+03:002007-12-02T02:15:06.675+02:00<div align="justify">Είναι στιγμές στην ζωή μας που νιώθουμε οτι κάνουμε βήματα πίσω αλλά στην ουσία χωρίς να το καταλάβαινουμε προχωράμε μπροστά. Που ενώ αθετείς υποσχέσεις που έχεις κάνει στον εαυτό σου, που ενώ γυρνάς στο παρελθόν, που ενώ νομίζεις οτι κάνεις πάλι το ίδιο λάθος, η ζωή σε κάνει με τον τρόπο της να προχωράς μπροστά.</div><div align="justify"></div><div align="justify">Μπορεί άραγε να αναγεννηθεί ο καινούργιος σου εαυτός βιώνοντας τις ίδιες καταστάσεις που σε οδήγησαν στην αναζήτηση κάτι καινούργιου; Υπάρχει κάποια ανώτερη δύναμη που δρα μέσα σου και σε κάνει να νιώθεις διαφορετικά παρόλο που δεν κάνεις τίποτα διαφορετικό και δεν αλλάζεις καταστάσεις που σε παίδεψαν, σε στεναχώρησαν και σε οδήγησαν σε αδιέξοδο;</div><div align="justify"></div><div align="justify">Μήπως όλα αυτά είναι δικαιολογίες που λες στον εαυτό σου για να δικαιολογήσεις τις πράξεις σου; Μήπως λες στον εαυτό σου "είμαι καλύτερα", "δεν ξανακάνω τα ίδια λάθη" μόνο και μόνο γιατί απλά δεν μπορείς να ξεφύγεις απο κάτι που δεν θέλεις να ξεφύγεις;</div><div align="justify"></div><div align="justify">Αθέτησα την υπόσχεση που είχα δωσει στον εαυτό μου...Πιθανόν γιατί δεν ήμουν έτοιμος, γιατί μπορεί να είμαι αδύναμος, ίσως γιατί δεν μπορώ...Μπορεί μέσα μου κάτι να έχει σπάσει, να μην νιώθω το ίδιο και να μην ζητάω παραπάνω απο αυτά που μπορούν να μου δώσουν...Αυτό τωρα...σε λίγο καιρό όμως;...Ίδωμεν! </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6877201894943397164-5543374044719475840?l=190477.blogspot.com' alt='' /></div>hipponoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6877201894943397164.post-40006685818471961942007-10-20T16:04:00.000+03:002007-12-02T02:15:22.081+02:00<div align="justify">Υπάρχουν στιγμές που νομίζεις οτι σε πνίγει το δίκιο και παρολαυτά δεν μπορείς να κάνεις τίποτα. Πιστεύεις οτι σου έχουν φερθεί άσχημα και μια δύναμη μέσα σου είναι έτοιμη να εκραγεί γιατί δεν μπορείς να αντιδράσεις...και άμα αντιδράσεις σίγουρα θα το κάνεις με λάθος τρόπο. Δεν θα σε οδηγήσει πουθενά ο θυμός ή η απογοήτευση που νιώθεις μόνο σε λάθος ενέργεις που θα σε φθείρουν. Η κατάσταση χειροτερεύει όταν οι γύρω σου, όλοι όσοι γνωρίζουν, ταυτίζονται με την άποψη σου, σου λένε οτι έχεις δίκιο και προσπαθούν να σε επαναφέρουν στον σωστό δρόμο, να σε βοηθήσουν να μην εκραγείς. </div><div align="justify"></div><div align="justify">Δεν αξίζει για κανέναν που σου φέρεται άσχημα να χαλάς και να φθείρεις τον εαυτό σου. Κοίταξε γύρω σου και σίγουρα, αν ένας σε αδικεί, θα υπάρχουν πάρα πολλοί άλλοι που θα σου φέρονται με τον σωστό τρόπο. Μην αφήνεις να σε "πνίγει" το δίκιο...βγάλτο απο μέσα σου και φτύστο!</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6877201894943397164-4000668581847196194?l=190477.blogspot.com' alt='' /></div>hipponoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6877201894943397164.post-86225988059816580662007-10-19T16:37:00.000+03:002007-12-02T02:15:55.196+02:00<div align="justify">Μερικές φορές, απλά για το "δικό σου καλό", γίνονται πράγματα που είναι ενάντια στα θέλω σου, που σε εξοργίζει να συμβαίνουν γιατί κάποιοι άλλοι προσπαθούν να σε πείσουν οτι ενώ θες κάτι είναι κάτι άλλο που πρέπει να γίνει για σένα...</div><div align="justify"></div><div align="justify">Όχι μην προσπαθείς να με πείσεις...εγώ ξέρω τι θέλω, ξέρω τι θα με κάνει ευτυχισμένο ξέρω απο μόνος μου πιο είναι το καλό μου. Στο κάτω κάτω έχω δικαίωμα στο λάθος και με αυτό τον τρόπο θέλω να μάθω....Εσύ προσπάθησε να καταλάβεις τι πραγματικά θες και μην ρίχνεις τις ευθύνες στο "δικό μου καλό"!!!</div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify">Το δίκιο είναι το μόνο πράγμα που μπορεί να σε κάνει να εκραγείς....να ξέρεις οτι έχεις δίκιο, να σου λένε οτι έχεις δίκιο αλλά για το "δικό σου καλό" να μην γίνεται τίποτα...</div><div align="justify"></div><div align="justify">Φοβαμαι όλα αυτά που θα γίνουν χωρίς εμένα...αλλά "για το δικό μου καλό"</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6877201894943397164-8622598805981658066?l=190477.blogspot.com' alt='' /></div>hipponoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6877201894943397164.post-50081857856197068622007-10-19T12:10:00.000+03:002007-12-02T02:17:31.693+02:00<div align="justify">Πραγματικά αναρρωτιέμαι πόσο σημαντικό είναι να έχεις αληθινούς φίλους. Μπορεί να μην ταιριάζετε στα πάντα, να έχετε διαφορετικές απόψεις για πολλά, να σε μαλώνουν συχνά για τα λάθη σου - πάντα καλοπροαίρετα όμως - και εκείνες τις στιγμές που αισθάνεσαι μόνος παρουσιάζονται να σου πουν "όχι δεν είσαι μόνος".<br /><br />Εγώ δεν έχω πολλούς...αντίθετα...έχω ελάχιστους...αλλά είμαι περήφανος γιατί όλοι τους είναι αξιόλογα παιδιά και μου δείχνουν πολύ συχνά πόσο με νοιάζονται..αυτό εδώ το post είναι γιαυτούς...που ανέχονται την γρίνια μου, τα παράπονα μου, που τους νευριάζω, που τους κάνω πολλές φορές την ζωή δύσκολη αλλά εξακολουθούν να είναι δίπλα μου συνέχεια..<br /><br />Σας ευχαριστώ πραγμάτικα, αν και μέχρι στιγμής αγνοείτε την ύπαρξη αυτού του blog...<br /><br />Φιλός είναι αυτός που όταν δίνει εξετάσεις εσύ αγχώνεσαι το ίδιο...και που όταν τα καταφέρνει είναι σαν να τα κατάφερες εσύ..<br />Συγχαρητήρια, ήμουνα τόσο σίγουρος οτι θα τα καταφέρεις!</div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify">ps: Γιαυτούς που έχασα...μου λείπετε! :(</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6877201894943397164-5008185785619706862?l=190477.blogspot.com' alt='' /></div>hipponoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-6877201894943397164.post-11593960392347131682007-10-18T10:42:00.001+03:002007-12-02T02:21:28.813+02:00<div align="justify">Κάποια στιγμή πρέπει να σταματήσεις να μιζεριάζεις. Να ανοίξεις τα μάτια σου και να δεις καθαρά τι σου συμβαίνει, να το αντιμετωπίσεις και να αποφασίσεις οτι ΤΩΡΑ είναι η στιγμή να γίνω καλύτερα. Να συγκεντρωθείς στην δουλεία σου, να βγεις με τους φίλους σου να ερωτευτείς ξανά. Σταμάτα επιτέλους να κλαίγεσαι για το οτιδήποτε και πάρε την ζωή στα χέρια σου.</div><div align="justify"></div><div align="justify">Δεν είναι εύκολο. Ειδικά όταν προέρχεσαι απο κάτι που σε στεναχώρησε, όταν νιώθεις οτι χάνεις τον φίλο σου και έναν άνθρωπο που νόμιζες οτι σε κατάλαβαινε. Είναι στιγμές που λες οτι δεν έχει κανένα νόημα να κάνεις το οτιδήποτε αφού δεν θα είναι τριγύρω να το ζήσετε μαζι. <div align="justify"></div>Κάποιος μου είπε οτι ο καλός ο καπετάνιος στις φουρτούνες φαίνετε και του απάντησα οτι σίγουρα είμαι μούτσος και δεν χρειάζεται να αποδείξω τίποτα. </div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify">Θέλω να υποσχεθώ στον μοναδικό αναγνώστη του blog αυτού δηλαδή εμένα οτι πολύ σύντομα θα πάψω να κλαίγομαι σαν τον μίζερο και θα δείξω τον πραγματικό μου εαυτό..</div><div align="justify"></div><p>Ο Νίτσε είχε πει οτι ο καινούργιος σου εαυτός γεννιέται από τις στάχτες του παλιού...Τα καλύτερα έρχονται είμαι σίγουρος.</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6877201894943397164-1159396039234713168?l=190477.blogspot.com' alt='' /></div>hipponoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6877201894943397164.post-2470648655450944702007-10-17T11:09:00.000+03:002007-12-02T02:21:45.704+02:00<div align="justify">Δύσκολη μέρα σήμερα...<br />έχω πάρει μια αποφασή και για κανένα λόγο δεν θα κάνω πίσω, δεν θα προδόσω την αξιοπρέπειά μου. Στο κάτω κάτω όταν θες να είσαι σωστός πρέπει πάνω απ όλα να σέβεσαι τον εαυτό του και τις αποφάσεις σου. Προσπαθώ να ηρεμήσω και σιγα σιγα να ξαναβρω τον δρόμο μου. Και θα το κάνω!<br /><br />Κάποιος "σοφός" είπε οτι:<br /><em>Όταν θες κάτι πραγματικά μπορείς να το πράξεις, όταν λες ότι δεν μπορείς να το πράξεις δεν το θες πραγματικά</em><br /><em></em><br />Όχι δεν το θέλω πραγματικά να το κάνω...αλλά πρέπει....Γιατί έτσι μου μαθε κάποιος..Να μην κάνω οτι θέλω αλλά αυτό που πρέπει...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6877201894943397164-247064865545094470?l=190477.blogspot.com' alt='' /></div>hipponoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6877201894943397164.post-18472481153402054512007-10-16T11:10:00.000+03:002007-12-02T02:22:05.761+02:00<div align="justify">Μιλάω για την αξιοπρέπεια που πρέπει να έχουμε απέναντι στον εαυτό μας...Την χάνουμε πολύ εύκολα και τις περισσότερες φορές , εκ των υστέρων βέβαια το καταλαβαίνουνε, χωρίς λόγο. Πολλά γεγονότα ή και συναισθήματα μας κάνουν να χάσουμε τον σεβασμό στον εαυτό μας με συνέπεια και οι άλλοι να μην σέβονται την προσωπικότητα μας. </div><div align="justify"></div><div align="justify">Πολύ ακαταλαβίστικα σήμερα....τεσπα....</div><div align="justify"></div><div align="justify">Και ένα άσχετο να έρθει να δέσει με τα ακαταλαβίστικα</div><div align="justify"></div><div align="justify">Αν αφήσεις κάτι να φύγει αν πραγματικά αξίζει θα γυρίσει πίσω...αν όχι τότε δεν άξιζε ποτέ να το έχεις....και το πιστεύω απόλυτα τώρα...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6877201894943397164-1847248115340205451?l=190477.blogspot.com' alt='' /></div>hipponoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6877201894943397164.post-3111283204104895622007-10-12T10:40:00.000+03:002007-12-02T02:22:26.846+02:00<div align="justify">Ποτέ δεν πρεπει να ξεχνάμε τα λάθη που κάνουμε. Γιατί μέσα απο αυτα θα γίνουμε καλυτεροι. Όλοι το ξέρουν αυτο...απλά μερικοί απο μας αργούν να το καταλάβουν. Ένας απο αυτούς ειμαι και εγώ. </div><div align="justify"><br />Θεωρώ περιττές περαιτέρω συστάσεις έτσι κι αλλίως όποιος διαβάσει τα posts που θα ακολουθήσουν θα με γνωρίσει καλύτερα...και μετά να δούμε ποιός θα μετανοιώσει...</div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify">Ελπίζω αυτό το blog να μην εξελιχθεί σε ακόμα ένα λάθος...</div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify">Καλή αρχή...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6877201894943397164-311128320410489562?l=190477.blogspot.com' alt='' /></div>hipponoreply@blogger.com0